Στην αυτοβιογραφία του ο Καρνάζης περιγράφει συγκλονιστικές στιγμές δύναμης αλλά και πόνου. Ο αναγνώστης θα τρομάξει διαβάζοντας για φουσκάλες στα πόδια, τις οποίες, αν θες να συνεχίσεις, πρέπει να τις σπάσεις και να κολλήσεις το δέρμα σου με UHU. Γιατί αυτό σημαίνει υπερμαραθωνοδρόμος: ασύλληπτα βασανιστήρια του σώματος, κράμπες, εμετοί, εξαρθρωμένοι ώμοι, παραισθήσεις από την κούραση, συνεχή διαστρέμματα, επικίνδυνες πτώσεις.

Το «GQ» και το «Sports Illustrated» του αφιέρωσαν διθυράμβους δίπλα σε συνεντεύξεις χολιγουντιανών αστέρων και τραγουδιστών του ροκ. Καθώς τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα η κουλτούρα του μαραθώνιου δεν αφορά μόνο μια ελίτ πωρωμένων αλλά ολοένα και περισσότερους «κοινούς θνητούς», aka urban runners, μια ματιά στο πρωτότυπο, που είναι ο Ντιν Καρνάζης, επιβάλλεται. To cut a lonf story sort.

Η γυναίκα μου είχε φτιάξει ένα ζευγάρι ειδικών σορτς να φορώ κατά τη διάρκεια ενός τρεξίματος την Κοιλάδα του Θανάτου (Death Valley). Έμοιαζε περισσότερο σαν ένα φόρεμα προσαρμοσμένο στις ανάγκες μου, έτσι ώστε να κυκλοφορεί περισσότερος αέρας. Η ραφή όμως δεν ήταν καλή και ξηλώθηκε, κι έτσι έπρεπε να τρέχω χωρίς σορτς μέχρι να βρω κάτι για να το αντικαταστήσω. Ευτυχώς δεν υπήρχαν πολλοί άνθρωποι έξω στην Κοιλάδα του Θανάτου καταμεσίς του καλοκαιριού.

Βεβαίως, ήμουν εθισμένος στο junk food όταν ήμουν νεότερος. Αλλά έχω εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου και ακολουθώ μια πολύ πιο υγιεινή διατροφή η οποία μπορεί να κάνει τη διαφορά. Οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν και ίσως το παράδειγμά μου να δώσει ελπίδα σε όσους αγωνίζονται να απαλλαγουν από την κακή διατροφή.

Κυμαίνεται μεταξύ 60 μιλίων και μερικές φορές πάνω από 200 μίλια. Εξαρτάται κυρίως από τα ταξίδια που έχω να κάνω και το πρόγραμμα των αγώνων μοy. Επειδή ταξιδεύω πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό αυτό διαταράσσει τη ρουτίνα της προπόνησής μου. Παρόλα αυτά, η περιπέτεια αξίζει τον κόπο.

Τι σας «ρίχνει» στο τρέξιμο; Πολλά. Οι δήθεν, που σαν κατάρα βρίσκονται παντού. Εκείνοι που μιλάνε ακατάπαυστα και δυνατά στους αγώνες. Εκείνοι πού βρήκαν την ευκαιρία και κερδοσκοπούν μέσα από την αγάπη των άλλων για το τρέξιμο. Οι ιδρωμένοι, δασύτριχοι άντρες, ειδικά αν είναι και παχείς, που τρέχουν χωρίς φανέλα. Οι αγενείς, οι ξερόλες, οι εξυπνάκηδες. Γενικώς εκείνοι που χαλάνε κάθε συνάντηση, κάθε χόμπι, κάθε συζήτηση.

Ποιος είναι ο στόχος σας; Έχω πολλούς στόχους, μ’ αρέσει αυτό, μου δίνει κίνητρο. Να κάνω έναν αγώνα άνω των 100 χλμ., να τρέχω μέχρι τα 65 μου τουλάχιστον, να τρέξω το μαραθώνιο της Ρώμης, να τρέξω το μαραθώνιο της Αθήνας μαζί με το γιο μου, κι άλλους πολλούς. Οι χρόνοι δεν μ’ ενδιαφέρουν, αρκεί να είμαι μέσα στα όρια που θέτουν οι οργανωτές, μιλάω για τις υπεραποστάσεις.

Γιατί τρέχετε; Για να αισθανθώ καλύτερα, να νιώσω ζωντανός, πιο υγιής, να νιώσω ότι νικάω λίγο το χρόνο που φεύγει.

Οι Ταραουμάρα αγωνίζονταν πάντα ως ομάδα και όχι ατομικά. Η συνεργασία είναι ένας από τους βασικούς άξονες της καθημερινότητάς τους, όπως περιέγραψε και στο βιβλίο του ο McDougall, ενώ ο ίδιος παραδέχτηκε ότι «προσπαθώ να τρέχω μαζί με φίλους όσο πιο συχνά μπορώ, καθώς όχι μόνο με κάνει να το απολαμβάνω περισσότερα, αλλά βελτιώνει και τις επιδόσεις μου». Τρέξτε με ευχαρίστηση

Οι Ταραουμάρα είναι μία φυλή στο βόρειο Μεξικό που ξεχωρίζει για τις επιδόσεις της στο τρέξιμο. Τα μέλη της να έχουν το προσωνύμιο Ραραμούρι (σημαίνει αυτός που τρέχει γρήγορα), καθώς έπρεπε να διανύουν αρκετά χιλιόμετρα ημερησίως είτε για να κυνηγήσουν είτε να επικοινωνήσουν με άλλες φυλές.

Άνοιξαν οι εγγραφές για το 6ο Ελάφι Βαρυμπόμπης

Αλλά στο Born To Run , ο δημοσιογράφος Christopher McDougall έφερε στη δημοσιότητα μία εναλλακτική και και προκλητική εξήγηση η οποία προτάθηκε αρχικά από τον Steven Robbins τη δεκαετία του 1980 : Τα μοντέρνα αθλητικά παπούτσια αυξάνουν το ποσοστό τραυματισμών με το να προάγουν μηχανική αφύσικου διασκελισμού, προκαλώντας υπερβολική καταπόνηση στους τένοντες των κάτω άκρων

Το ποσοστό αυτό είναι μεγάλο. Κανείς δεν ξέρει πόσο μεγάλο είναι , αλλά οποιοδήποτε και να είναι φαίνεται να είναι μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη άσκηση.

Είναι τα παπούτσια υπεύθυνα για τους τραυματισμούς μας στο τρέξιμο;

Επίτρεψέ μου, στο σημείο αυτό, για να κάνω την επόμενη ερώτηση να μοιραστώ μαζί σου μια κοινή εμπειρία που έχουμε: και η δική μου μητέρα είχε MS (σκλήρυνση κατά πλάκας) και ένας από τους αρχικούς λόγους που με ώθησαν στο τρέξιμο ήταν «να ξεφύγω από αυτή την ασθένεια». Έτρεχα μακριά της. Οπότε, θέλω να σε ρωτήσω, αισθάνεσαι ότι τρέχεις για να ξεφύγεις από κάτι ή ότι τρέχεις προς τα κάπου; Ή και τα δύο;

Πολλοί υπερμαραθωνοδρόμοι αποκαλούν «τέρας» αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Υπάρχει ένα ελληνικό τραγούδι, γραμμένο μάλιστα από έναν δρομέα – τον Αλκίνοο Ιωαννίδη – που λέει στους στίχους του: «τη σκοτεινή, τη μαύρη σου την όψη χάρισέ μου, κι αν δεν την αγαπήσω, πως θες να τη νικήσω;». Οπότε, σχετικά με το «τέρας», σου αρέσει να βρίσκεται σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση; Αγαπάς το «τέρας»;


Δημοσίευση: 16/11/2019


. .