Η Γενιά Μπούμερανγκ Ταλαιπωρεί Τους Γονείς Της - Τα 16 πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε

Έχοντας μάθει λειτουργούν με αδύναμη κρίση, θα κληθούν να αποφασίσουν για τη χώρα τους πληγώνοντας ανεπανόρθωτα το συμπολίτη τους, με την ψήφο τους. Και ο αισχρός συνειρμός λέει πως αν η γενιά του πολυτεχνείου, που ήταν η γενιά της διανόησης, οδήγησε τη χώρα σε μια αδυσώπητη κρίση, τι επιφυλάσσει το μέλλον από τη σημερινή γενιά του I-PHONE, τη γενιά του «Γρηγορόπουλου», όπου παιδιά εύπορων οικογενειών επαναστατούν μόνο και μόνο επειδή τα έχουν όλα.

Για εκείνη, είτε πήγαινα στο διπλανό σπίτι, είτε σε διπλανό πλανήτη, η θλίψη ήταν ίδια. Έβλεπε ξεκάθαρα πλέον πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου και δε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα την είχα πλέον ανάγκη. Ένας ανεξάρτητος άνδρας, θα έπαιρνε τη θέση του μικρού της που φρόντιζε και προστάτευε τόσα χρόνια. Κι αυτό την αποκαθήλωνε, εν μέρει, ως μητέρα, μηδένιζε το ρόλο της. Η έτσι νόμιζε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο βλέμμα της μάνας, το πρωινό που μετακόμιζα. Από τη μία ήξερα πως έκανα το σωστό. Από την άλλη όμως μούδιαζα στην ιδέα της νέας προοπτικής. Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν γιατί η μητέρα έκανε τόσο μεγάλο θέμα το γεγονός πως μετακόμιζα στο δεύτερο σπίτι του κτήματος που βρισκόταν 20 μέτρα μακριά.

Νέα μελέτη από το London School of Economics και το Πανεπιστήμιο του Essex, διαπιστώνει ότι η επιστροφή των ενήλικων νεαρών ατόμων προκαλεί μια σειρά δυσάρεστων αλλαγών στην ποιότητα ζωής των γονιών. Αλλάζει δραματικά η καθημερινότητά τους, ανατρέπεται ο σχεδιασμός και το πρόγραμμά τους. «Είναι σαν να προσβάλλονται ξαφνικά από μια ασθένεια της τρίτης ηλικίας όπως π.χ. απώλεια της δυνατότητας να περπατούν ή να ντύνονται» εξηγούν οι ειδικοί

Forum επιστημόνων Celebrities corner Μετρητές υγείας Η συμβουλή του Vita Ζώδια Καιρός

Ή έτσι νόμιζε. Την πραγματική αλλαγή την ένιωσα όταν, μετά από λίγο καιρό, άφησα το νησί για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στη μεγάλη πόλη που πήγα και που δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ, δεν θα μου έπλενε τα ρούχα η μαμά, ούτε θα μου είχε το φαγητό στο τραπέζι. Θα έπρεπε να ρυθμίζω μόνος μου την καθημερινότητά μου, όσα θεωρούσα δεδομένα. Εκείνοι θα έπαυαν να με φροντίζουν, να με συμβουλεύουν, να μου λένε τι να κάνω…

Για εκείνη, είτε πήγαινα στο διπλανό σπίτι, είτε σε διπλανό πλανήτη, η θλίψη ήταν ίδια. Έβλεπε ξεκάθαρα πλέον πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου και δε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα την είχα πλέον ανάγκη. Ένας ανεξάρτητος άνδρας, θα έπαιρνε τη θέση του μικρού της που φρόντιζε και προστάτευε τόσα χρόνια. Κι αυτό την αποκαθήλωνε, εν μέρει, ως μητέρα, μηδένιζε το ρόλο της.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμμένο βλέμμα της μάνας, το πρωινό που μετακόμιζα. Από τη μία ήξερα πως έκανα το σωστό. Από την άλλη όμως μούδιαζα στην ιδέα της νέας προοπτικής. Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν γιατί η μητέρα έκανε τόσο μεγάλο θέμα το γεγονός πως μετακόμιζα στο δεύτερο σπίτι του κτήματος που βρισκόταν 20 μέτρα μακριά.

Ίσως το πιο σημαντικό εύρημα να είναι ότι η σχέση ανάμεσα στην κόρη και στη μητέρα είναι ακόμα πιο ισχυρή. Βρέθηκε ότι η ένταση ανάμεσα στη μητέρα και στα ενήλικα παιδιά αποτελούσε έναν ισχυρότερο δείκτη πρόβλεψης της κατάθλιψης για τις κόρες, παρά για τους γιους (δεν υπήρχαν διαφορές φύλου στις σχέσεις με τους/τις συζύγους και τα αδέρφια).

Όταν οι άντρες και οι γυναίκες αναζητούν ψυχοθεραπεία κατά τη διάρκεια της μέσης ηλικίας, ένα κοινό ζήτημα που διέπει τις συγκρούσεις της ζωής τους, είτε στη δουλειά, είτε στο σπίτι, αποτελεί η κατάθλιψη. Δύο νέες εμπειρικές μελέτες αποδεικνύονται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες για όσους ταλαιπωρούνται από κατάθλιψη στη μέση ηλικία.

Πώς νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι τον τελευταίο μήνα της ζωή τους - Τα ευρήματα έρευνας για την κατάθλιψη

Το αναλυτικό πρόγραμμα ημερήσιων δραστηριοτήτων πρέπει να είναι ποικίλο, ζωντανό, ευέλικτο και, κυρίως κατάλληλο για την ηλικία του παιδιού. Απαιτείται επίσης πλούσιο εποπτικό υλικό που θα τίθεται στη διάθεση των παιδιών. Τέλος, ο αριθμός των παιδιών σε κάθε ομάδα δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 10 παιδιά .

Γι’ αυτόν το λόγο, πρέπει να φροντίζουμε ώστε να γίνεται η κατάλληλη επιλογή του παιδικού σταθμού όπου θα στείλουμε το παιδί μας.

Μια καλή λύση στο πρόβλημα της φύλαξης και περιποίησης του παιδιού τις ώρες που εργάζονται οι γονείς είναι ο παιδικός σταθμός.

Σε κάποιες περιπτώσεις εύπορων οικογενειών, τα παιδιά σπαταλούν το πατρικό χρήμα χωρίς να κοπιάζουν για την απόκτησή του, αφού δεν τα ενθάρρυναν ποτέ οι γονείς τους να δουλέψουν, έστω έναν από τους μήνες των θερινών διακοπών του σχολείου, ώστε να μάθουν να κολυμπούν στα ρηχά, με ασφάλεια. Και να πηγαίνουν σε πιο βαθιά νερά από μόνα τους, σαν πρόκληση.

Παιδιά υπερπροστατευμένα και άβουλοι νέοι εξαρτημένοι από τους γονείς τους, ακόμη και όταν κάνουν οι ίδιοι οικογένεια. Γονείς ‘δυνάστες’ που επιδιώκουν να τα παρέχουν όλα, για να έχουν τον πλήρη έλεγχο στις ζωές των παιδιών τους όχι με κακές προθέσεις βέβαια, όμως το αποτέλεσμα δυστυχώς είναι κακό στις περισσότερες περιπτώσεις.


Δημοσίευση: 23/11/2019


. .