Αν θέλετε τη γνώμη μας, είναι το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε, αφού έτσι, όχι μόνο περνάτε ποιοτικό χρόνο μαζί, αλλά του μαθαίνετε καινούρια πράγματα, του δείχνετε πτυχές του κόσμου που δεν είχε δει μέχρι στιγμής. Όλα αυτά είναι υπέροχα, αρκεί να μην πέσετε στις παρακάτω παγίδες. Ποιες είναι αυτές; Η Natalie Tenner, εκπαιδευτικός και συντάκτρια της αμερικανικής Huffington Post, έχει μερικές πολύ χρήσιμες πληροφορίες.

Ξενυχτάτε, γίνεστε μάστερ στην οργάνωση δουλειών και στο μάζεμα των παιχνιδιών, αποστηθίζετε τις ώρες ταϊσματος, αλλάγματος πάνας, μπάνιου, βάζετε πλυντήριο με το ρυθμό που αναπνέετε, μαθαίνετε να κάνετε ντουζ σε χρόνο ρεκόρ, αποκτάτε μεταπτυχιακό σε διαχείριση μικρών κρίσεων όπως «Μαμά, δε το θέλω αυτό το τοστ, είναι πολύ καφέ», αλλά και μεγαλύτερων όπως οι χαριτωμένες δημόσιες υστερίες το σούπερ μάρκετ.

Τι γίνεται όταν εσείς θέλετε να βγείτε, αλλά το παιδί σας έχει εντελώς διαφορετική γνώμη; Πότε είναι καλύτερο να το ακούσετε και πότε, τελικά, επιβάλλεται να το πάρετε μαζί σας;

Πώς να μιλήσουμε στο παιδί; Σύμφωνα με την κ. Καλυμνιού δεν υπάρχει γενική συνταγή ούτε μαγικές φράσεις για το πώς να μιλήσουμε στο παιδί δεδομένου του ότι κάθε παιδί και κάθε οικογένεια είναι διαφορετική, όπως και κάθε περίπτωση καρκίνου είναι διαφορετική. Ωστόσο σημειώνει, ως μία γενική αρχή, ότι η ειλικρινής και αμφίδρομη επικοινωνία με τα παιδιά είναι απαραίτητη.

Ο αγώνας κατά του καρκίνου είναι δύσκολος τόσο για τον ίδιο τον ασθενή όσο και για την οικογένειά του ιδίως όταν υπάρχουν παιδιά που γεμάτα ανησυχία και άγχος θέτουν πιεστικά ερωτήματα, όπως: «Πότε θα γίνει καλά ο μπαμπάς;», «Θα πεθάνει η μαμά;», «Μαμά, γιατί πέφτουν τα μαλλιά σου;», «Εγώ φταίω που αρρώστησε ο μπαμπάς;»

Μακροπρόθεσμη στρατηγική: Για να είστε πάντα περισσότερο ψύχραιμη στα καθημερινά ξεσπάσματα των παιδιών που σας «τρελαίνουν», το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να ασχοληθείτε με κάποια σωματική άσκηση. Όσο πολυάσχολοι κι αν είστε, χρειάζεστε πάντα λίγο χρόνο για τον εαυτό σας, για να βρίσκετε τις ισορροπίες σας. Μπορείτε, λοιπόν, να γραφτείτε σε μαθήματα γιόγκα, διαλογισμού, να κάνετε ποδήλατο ή έστω να περπατάτε –αν είναι δυνατόν σε καθημερινή βάση.

Απομακρυνθείτε (κυριολεκτικά): Όταν αντιλαμβάνεστε ότι είστε έτοιμοι να χάσετε τον έλεγχο, απομακρυνθείτε από το παιδί. Αυτό όχι μόνο θα σας αποτρέψει από το πείτε και να κάνετε λάθος πράγματα, αλλά και θα διδάξει στο παιδί έναν αποδεκτό τρόπο για να διαχειρίζεται τον θυμό του. Σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας μπορείτε, επίσης, να πείτε «δεν είμαι έτοιμη να σου μιλήσω αυτή τη στιγμή, γι’αυτό θέλω να μείνω μόνη μου για λίγη ώρα, μέχρι να ηρεμήσω.»

Το να χάνουν κάποιες φορές οι γονείς την υπομονή τους είναι φυσιολογικό –αν και καθόλου ευχάριστο. Υπάρχουν, όμως, τρόποι για να περιορίζει κανείς τα έντονα ξεσπάσματα και να διατηρεί, όσο γίνεται, την ψυχραιμία και τον έλεγχο. Η παιδοψυχολόγος Dr. Joan Munson εξηγεί πώς θα το καταφέρετε και υποστηρίζει πως, εφόσον το πετύχετε, θα δείτε πολύ σημαντική αλλαγή τόσο στην δική σας όσο και στην συμπεριφορά του παιδιού σας.

Όταν σας τηλεφωνούν από το σχολείο του παιδιού για να σας πουν ότι έκανε κάποιο λάθος ή δημιούργησε κάποιο πρόβλημα, ή απλά ότι δεν παρακολουθεί στο μάθημα και δεν κάνει τα μαθήματά του, μην το δικαιολογήσετε. Δεν φταίει κάποιος άλλος –φταίει εκείνο . Τα τσιγάρα που βρέθηκαν στην τσέπη του δεν είναι κάποιου φίλου του που θέλει να τα κρύψει από τους δικούς του γονείς.

Σταματήστε, λοιπόν, να συγκρίνεστε με άλλους γονείς. Εσείς κάνετε το καλύτερο που μπορείτε . Κι αν θέλετε να βελτιώσετε κάποια πτυχή του εαυτού σας, κάντε το για την προσωπική ικανοποίηση που θα λάβετε από αυτό. Όχι για να το δημοσιεύσετε, έπειτα, στο Facebook μαζί με μία φωτογραφία του παιδιού σας. 3. Αποδεχθείτε ότι δεν υπάρχει κουμπί «εύκολο».

Όλοι, όμως, έχουν προβλήματα. Σε κάθε οικογένεια υπάρχουν τσακωμοί και αποτυχίες και ψέματα και απιστίες και όλοι κάνουν πράγματα που κανείς δεν βλέπει και κανείς δεν μαθαίνει. Ακόμα και οι μαμάδες που «συναντάτε» στο Facebook και δείχνουν να τα κάνουν όλα τέλεια. Μάλλον, ειδικά αυτές οι μαμάδες είναι που μπορεί να μην κάνουν τίποτα τέλειο.

Κάποιες φορές το παιδί δεν μπορεί να αντιληφθεί τι κρύβεται πίσω από αυτό το συναίσθημα. Δώσε του πιθανές εξηγήσεις «Σκέφτομαι μήπως είσαι κουρασμένος» ή «Αναρωτιέμαι εάν πεινάς» ή «Μήπως θέλεις μια αγκαλιά;» . Σε μεγαλύτερα παιδιά μπορείς να αναφέρεις ζητήματα που σκέφτεσαι ότι ίσως τα έχουν επηρεάσει «Αναρωτιέμαι μήπως είσαι στεναχωρημένη για τη φίλη σου» ή «Μήπως αναστατώθηκες που ο μπαμπάς πρόκειται να φύγει ταξίδι» 6.«Θα περιμένω μέχρι να είσαι έτοιμος/η»

Το παιδί χρειάζεται να καταλάβει ότι σε καμία περίπτωση, δεν κάνει κάτι κακό. Δεν πειράζει που θύμωσε, είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα και δεν υπάρχουν κακά συναισθήματα. Χρειάζεται λοιπόν να καταλάβει ότι ο γονέας σέβεται τα συναισθήματά του. Όχι να δώσει τη λύση στα προβλήματα του παιδιού αυτομάτως για να αλλάξει αυτό που νιώθει το παιδί, αλλά εκείνη τη στιγμή να το σεβαστεί και να του δείξει ότι είναι μαζί του. 4.«Θέλεις να σε βοηθήσω;»

Το να αναφέρεις στο παιδί την σωματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, θα το βοηθήσει να αποκτήσει επίγνωση του τι συμβαίνει στο σώμα του όταν είναι θυμωμένο. 3.«Είναι φυσιολογικό να θυμώνεις»

H ψυχαναλύτρια παιδιών Selma Fraiberg, για να περιγράψει το πιο πάνω φαινόμενο, χρησιμοποίησε τον όρο “ghosts in the nursery” (φαντάσματα στο νηπιαγωγείο ). Τα παιδιά διεγείρουν τα έντονα συναισθήματα της παιδικής ηλικίας των γονιών τους. Έτσι, συχνά οι γονείς ανταποκρίνονται ασυνείδητα, αναπαριστώντας το παρελθόν από τη δική τους παιδική ηλικία.

Αν ως γονείς είστε θυμωμένοι πολύ συχνά, ίσως είναι επειδή κάτι δεν παει καλά με τη ζωή σας και όχι επειδή είστε «κακοί» γονείς. Ίσως χρειάζεται να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού για να βρείτε τι πάει στραβά και να το διορθώσετε.


Δημοσίευση: 16/11/2019


. .