Στην τωρινή έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature, ο Δρ. Ντέσεροθ εντοπίζει ποιοι νευρώνες αφορούν στο φαγητό και την κοινωνική συμπεριφορά. «Ο βασικός σκοπός ήταν να δούμε ποιοι νευρώνες επηρεάζουν πράγματι τη συμπεριφορά. Τώρα που ξέρουμε, μπορούμε να τους εξετάσουμε πιο κοντά και να δούμε τι τους διαφοροποιεί και τους ξεχωρίζει μεταξύ τους.

Ο Δρ. Καρλ Ντέσεροθ, επικεφαλής της μελέτης, είπε: «Γνωρίζουμε ότι οι κοινωνικές περιστάσεις μπορούν να επηρεάσουν την επιθυμία μας για φαγητό. Ένα παράδειγμα είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων σε διαφορετικά επίπεδα κυριαρχίας στην κοινωνική ιεραρχία. Δεν θα πέσουμε με τα μούτρα στα παϊδάκια αν φάμε μαζί με τη βασιλική οικογένεια».

Η έρευνα τέσταρε τη θεωρία σε ποντίκια, οι εγκέφαλοι των οποίων λειτουργούν παρόμοια με των ανθρώπων. Όταν οι επιστήμονες διέγειραν τα κοινωνικά κύτταρα του εγκεφάλου, τα ζώα ενδιαφέρονταν λιγότερο για την κατανάλωση του φαγητού. Το ίδιο ίσχυε και όταν υπήρχαν άλλα ζώα στο χώρο για κοινωνικοποίηση.

Υπάρχει τεράστιο αντίκτυπο μέσα από αυτή τη νευρολογική σχέση, προειδοποιούν οι ερευνητές από την Ιατρική του Στάνφορντ. Η μοναξιά μπορεί να οδηγήσει στην υπερφαγία επειδή το μυαλό δεν συγκεντρώνεται σε κοινωνική αλληλεπίδραση. Αντιθέτως, το αίσθημα της κοινωνικής πίεσης μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια νευρική ανορεξία. Ο Δρ. Ντέσεροθ είπε ότι οι άνθρωποι με ανορεξία αναφέρουν ότι ένα ισχυρό κίνητρο, ήταν η ανταμοιβή των άλλων όταν μείωναν την ποσότητα πρόσληψης τροφής.

Forum επιστημόνων Celebrities corner Μετρητές υγείας Η συμβουλή του Vita Ζώδια Καιρός

Εκείνο που δεν είχα καταλάβει, αλλά έμαθα από την τελευταία εκδρομή με την παρέα του αγαπημένου μου, στην οποία μπήκα πρόσφατα, αφού η σχέση μας βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο ακόμη, ήταν ότι οι επιλογές μας γίνονται σεβαστές, όταν εμείς δεν νιώθουμε ότι πρέπει να δώσουμε εξηγήσεις για αυτές.

Λίγα πράγματα μετράνε στη ζωή, όπως τα ταξίδια με φίλους και η απόλαυση του καλού φαγητού. Αυτό είναι γνωστό, πια.

Παρόλο που δεν πήγε καλά, από τότε που άκουσα για μια συμφοιτήτρια που κατάφερε να γνωρίσει κάποιον με ενδιαφέροντα τρόπο, ήθελα μια διασκεδαστική ιστορία γνωριμίας και για μένα. Γνωρίστηκαν σε μια βραδιά clubbing στο Μπράιτον που λεγόταν Cat Face Night, όπου έπρεπε να ζωγραφίσεις στο πρόσωπό σου ένα πρόσωπο γάτας για να μπεις. Τον πλησίασε, έκανε τη γάτα και άρχισε να νιαουρίζει. Κατέληξαν να τα έχουν οκτώ μήνες.

Έτσι, πριν από έναν μήνα, για πρώτη φορά –και μοναδική–, όταν είδα έναν τύπο σε ένα μπαρ που μου άρεσε τον πλησίασα. Μιλήσαμε μισή ώρα και μετά βρήκα το κουράγιο να ζητήσω το τηλέφωνό του. Είπε, «Ίσως να πάρω το μέιλ σου και να συζητήσουμε εκεί προτάσεις για δουλειά».

Αλλά για μια γενιά ανθρώπων που έχουν γνωρίσει τις γνωριμίες μόνο με τη βοήθεια του Ίντερνετ -από μια εφηβική δήλωση αγάπης στο MSN μέχρι τα μηνύματα του Instagram- το να βρουν τον έναν και μοναδικό διά ζώσης, είναι αγχωτική προοπτική.

Και με έκπληξη διαπίστωσε, γράφει το BBC, ότι οι άνθρωποι έτρωγαν περισσότερο με παρέα από ό,τι αν ήταν μόνοι τους. Πειράματα άλλων επιστημόνων διαπίστωσαν επίσης ότι οι άνθρωποι κατανάλωναν με παρέα 40% περισσότερο παγωτό και 10% περισσότερη μακαρονάδα με κρέας από ό, τι μόνοι τους. Ο Ντε Κάστρο ονόμασε το φαινόμενο «κοινωνική διευκόλυνση» και το χαρακτήρισε ως «την πιο σημαντική και παντοδύναμη επιρροή στην κατανάλωση φαγητού που έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής».

Λοιπόν, μπορείτε άνετα να κατηγορήσετε τις κοινωνικές συνθήκες αν τρώτε περισσότερο ή λιγότερο από όσο πρέπει. Αρκετές δεκαετίες έρευνας δείχνουν ότι με παρέα τρώμε περισσότερο, ακολουθώντας τι και πώς τρώνε οι άλλοι. Αλλά πώς ακριβώς επηρεάζουν οι παρέες μας μας το τι τρώμε; Θα μπορούσαμε άραγε να αξιοποιήσουμε αυτές τις κοινωνικές επιρροές για να μειώσουμε τα λίπη και τη ζάχαρη που καταναλώνουμε για να χάσουμε βάρος;

Πόσο καλά θυμάστε γεύματα με φίλους που νιώσατε ότι φάγατε περισσότερο από όσο έπρεπε; Ή και στην αντίθετη περίπτωση, κάτι φορές που δεν παραγγείλατε το αγαπημένο σας γλυκό, γιατί κανένας άλλος δεν ήθελε;

Λοιπόν αρχικά να ζητήσω μία μεγάλη συγνώμη, και εκ μέρους όλων των γυναικών, για τη φράση αυτή, γιατί με τα χρόνια αντιλήφθηκα ότι δεν υπάρχουν πιο σιχαμερές και δήθεν λέξεις από τις συγκεκριμένες. Βάλτες δίπλα δίπλα και έχεις το απαύγασμα της αηδίας. Ναι το πιστεύω, και ναι την έχω ξεστομίσει. Το θέμα είναι βέβαια ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τις ξεστομίζεις διαφέρουν και ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να σε δικαιολογούν κιόλας. Μη με βρίσεις, θα σου εξηγήσω.


Δημοσίευση: 16/11/2019


. .