Σύμφωνα με την ίδια, η κίνηση προς τα εμπρός βοηθά στη μείωση του καρδιακού ρυθμού αν έχεις άγχος, και η βαθιά αναπνοή βοηθά στην ηρεμία του κεντρικού νευρικού συστήματος. "Λύγισε προς τα εμπρός με την κοιλιά στους μηρούς και άφησε το κεφάλι σου να κρεμάσει προς το πάτωμα. Άφησε το κάτω μέρος της πλάτης σου να μαλακώσει στέλνοντας την ανάσα σου εκεί", λέει. "Προσπάθησε να κάνεις βαθιές αναπνοές και να αισθανθείς το αίμα να ρέει στο κεφάλι σου".

Η Kelly Campbell, καθηγήτρια Ψυχολογίας και Ανθρώπινης Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, έχει μερικές θεωρίες σχετικά με το γιατί το να κάνουμε φίλους ως ενήλικες μπορεί να είναι τόσο δύσκολο. "Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, απομακρύνουν φίλους χαμηλής ποιότητας" σημειώνει η Campbell. "Διώχνουν όσους τους 'τρώνε' την ενέργεια και διατηρούν σχέσεις με εκείνους που τους κάνουν πραγματικά καλό".

Η ενήλικη ζωή είναι αναμφίβολα δύσκολη, αλλά ένας τομέας στον οποίο οι περισσότεροι από εμάς δυσκολευόμαστε ακόμα περισσότερα είναι αυτός της φιλίας.

Η άσκηση και η γυμναστική βοηθάνε σε πολλούς τομείς. Πρώτα από όλα βοηθάνε στην αντιμετώπιση του στρες. Δεύτερον, το σώμα μας θα παράγει περισσότερη ενέργεια οπότε ακόμα και κάποια πράγματα που μπορεί να είναι πιο αγχωτικά και κουραστικά δεν θα μας φαίνονται τόσο πολύ. Τρίτον βοηθάει στην υγεία και στην διάθεση μας. Τέταρτον θα μας δώσει περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις δυνατότητες μας καθώς με τα επιτεύγματα της γυμναστικής θα μεγαλώσει η θέληση μέσα μας.

Ένας άλλος λόγος που ίσως να αισθανόμαστε ανίσχυροι είναι γιατί δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε τα οικονομικά μας. Όταν ξεκινάμε να ζούμε μόνοι μας τα έξοδα είναι σαφώς περισσότερα, αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε μελλοντικά χρέη οπότε πρέπει να μεριμνήσουμε και να εξοικονομήσουμε μερικά χρήματα. Όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, τα χρήματα είναι μια μορφή εξουσίας και χωρίς αυτό αισθανόμαστε ανήμποροι.

Όσο μεγαλώνουμε είναι λογικό να μεγαλώνουν και οι φιλοδοξίες μας και να θέτουμε νέους στόχους για τον εαυτό μας. Όταν ήμασταν παιδιά και έφηβοι το μόνο που είχαμε να αναλογιστούμε ήταν αυτό που ήθελαν και αυτό που δεν ήθελαν οι γονείς μας. Καθώς μεγαλώνουμε όμως, επιδιώκουμε στόχους για εμάς με βάση τα εσωτερικά μας κίνητρα. – ποιότητα ζωής

Η καθηγήτρια Mara Mather, μία εκ των συγγραφέων της μελέτης, ανέφερε οτι όταν συγκεντρωνόμαστε για να ολοκληρώσουμε κάτι αυξάνεται η συναισθηματική διέγερση. Όταν λοιπόν οι νέοι επικεντρώνονται σε κάτι και προσπαθούν σκληρά, αγνοούν οτιδήποτε θα μπορούσε να τους αποσπάσει την προσοχή. Αντίθετα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι δεν μπορούν να απομονώσουν τις πληροφορίες που αποσπούν την προσοχή.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας έχουν την απάντηση. Μετά τα 55 έτη γίνεται ολοένα και δυσκολότερη η απόλυτη συγκέντρωση χωρίς περισπασμούς, ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε υπό πίεση, άγχος ή στρες και αυτό έγκειται στον τρόπο με τον οποίο «αλλάζει» ο εγκέφαλός μας καθώς μεγαλώνουμε, λένε οι ειδικοί.

Μπλοκαρισμένοι ανάμεσα σε υποχρεώσεις, προβλήματα, δουλειά, παιδιά, όλο και συχνότερα οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τη δυσκολία συγκέντρωσης, η οποία μάλιστα γίνεται πιο έντονη καθώς μεγαλώνουμε.

Η ευτυχία τις περισσότερες φορές για τα κοινά δεδομένα είναι φευγαλέα , χωρίς διάρκεια και αυτό ακριβώς έγκειται στο γεγονός ότι δεν έχουν όλοι το ίδιο σθένος και τις ίδιες αντοχές και εμπειρίες για να διατηρήσουν αυτό που έχουν κοπιάσει τόσο πολύ για να αποκτήσουν δείχνοντας φανερή αδυναμία να αντιμετωπίσουν προβλήματα και καταστάσεις που προκύπτουν τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς παράγοντες της καθημερινότητας μας.

Οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο μοναχικοί, έχουν αποξενωθεί και δυστυχώς περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους αναζητώντας την ευτυχία σε λάθος δρόμους όπου όλα θα είναι τέλεια και η ζωή κυλά και η απόλυτη ευτυχία δεν έρχεται και όταν το συνειδητοποιήσουμε, έχουμε ήδη διανύσει τα στάδια του πόνου και της απόγνωσης μην έχοντας καταφέρει να ζήσουμε στο παρόν.

Μέσα σ’ αυτή την σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι μας και την οικονομική κρίση που διερχόμεθα, η κρίση έχει διαβρώσει δυστυχώς όλα τα επίπεδα και ιδιαίτερα αυτό των διαπροσωπικών σχέσεων που σχεδόν έχει αλλοτριώσει στο πέρασμα της κάθε ίχνος ανθρωπιάς.

Οταν όμως υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στο τι φαίνεται λογικό και στις πεποιθήσεις που ήδη έχουμε διαμορφώσει, η δεξιά πλευρά του προμετωπιαίου φλοιού επεμβαίνει για να μας βοηθήσει να ξεδιαλύνουμε τη σύγχυση. Δυστυχώς συνήθως κερδίζει το δεξιό ημισφαίριο. Μελέτες επί μελετών έχουν δείξει ότι, όταν νέες πληροφορίες συγκρούονται με υπάρχουσες πεποιθήσεις, ο εγκέφαλός μας κάνει τα πάντα για να διατηρήσει ακέραιες τις πεποιθήσεις του παρά να τις αναθεωρήσει.

Η λογική σκέψη απαιτεί να συμπεριφερόμαστε σαν ένας μικροεπεξεργαστής, να εκτελούμε κατά βήματα εργασίες με βάση πληροφορίες που χρησιμοποιούν τους κανόνες της λογικής. Αυτό δεν έρχεται με φυσικό τρόπο στους περισσότερους ανθρώπους, χρειάζεται εξωτερική καθοδήγηση για να το μάθουμε και μακρά εκπαίδευση για να μπορούμε να πούμε ότι το κατέχουμε. Ακόμη και τότε όμως πολλές φορές δυσκολευόμαστε να διατηρήσουμε μια καθαρά ορθολογική άποψη των πραγμάτων.

Το καλό νέο είναι ότι μπορούμε να «πειράξουμε» τις ρυθμίσεις της προσοχής μας ώστε να παραμένουμε περισσότερο συγκεντρωμένοι. Εκτός από το να μειώσουμε τους από κάτω προς τα πάνω περισπασμούς καταργώντας π.χ. τις ειδοποιήσεις του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή βάζοντας το κινητό μας στο αθόρυβο, η Νίλι Λέιβι , γνωσιακή νευροεπιστήμονας στο University College του Λονδίνου, προτείνει να δώσουμε στον εγκέφαλό μας περισσότερη «δουλειά».

Η καθηγήτρια Mara Mather, μία εκ των συγγραφέων της μελέτης, ανέφερε οτι όταν συγκεντρωνόμαστε για να ολοκληρώσουμε κάτι αυξάνεται η συναισθηματική διέγερση. Όταν λοιπόν οι νέοι επικεντρώνονται σε κάτι και προσπαθούν σκληρά, αγνοούν οτιδήποτε θα μπορούσε να τους αποσπάσει την προσοχή. Αντίθετα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι δεν μπορούν να απομονώσουν τις πληροφορίες που αποσπούν την προσοχή.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας έχουν την απάντηση. Μετά τα 55 έτη γίνεται ολοένα και δυσκολότερη η απόλυτη συγκέντρωση χωρίς περισπασμούς, ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε υπό πίεση, άγχος ή στρες και αυτό έγκειται στον τρόπο με τον οποίο «αλλάζει» ο εγκέφαλός μας καθώς μεγαλώνουμε, λένε οι ειδικοί.


Δημοσίευση: 15/11/2019


. .