Αξίζει, επίσης, να αναφέρουμε ότι οι αυστηρές ποινές και κυρίως η σωματική τιμωρία έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που αναμένονται. Τα παιδιά που έχουν τιμωρηθεί αυστηρά, κυρίως με «ξύλο», εμφανίζουν μακροπρόθεσμα διαταραχές συμπεριφοράς και μεγαλύτερη επιθετικότητα απ’ ό,τι τα παιδιά που είχαν επιεικέστερη μεταχείριση. Η επιθετικότητα γεννά επιθετικότητα και ο γονέας-τιμωρός αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Διαχειριστείτε έξυπνα και αποτελεσματικά τις εκρήξεις θυμού του παιδιού σας

Το μικρό παιδί που βιώνει έντονα και κατακλυσμιαία συναισθήματα, όπως το φόβο, την αίσθηση της απόρριψης, τον ενθουσιασμό, αλλά ακόμη και αισθητηριακά ερεθίσματα όπως μεγάλη κόπωση, αίσθημα πείνας ή ανάγκη για ύπνο, δε διαθέτει ακόμη τους γνωστικούς μηχανισμούς που θα του επιτρέψουν να αντιληφθεί ότι δεν απειλείται πραγματικά από αυτά. Συνεπώς, αισθάνεται ότι δεν μπορεί να τα αντέξει και ότι απειλείται η σωματοψυχική του ύπαρξη.

Σε κάθε περίπτωση, το ζητούμενο για το γονέα αποτελεί η διαχείριση αυτής της συμπεριφοράς. Ας την αποκωδικοποιήσουμε λοιπόν. Η τυπική ηλικία στην οποία εμφανίζονται αυτές οι εκρήξεις είναι γύρω στα δύο έτη του παιδιού, εξακολουθούν δε και στην προσχολική ηλικία αλλά με πιο αραιή συνήθως συχνότητα και ένταση. Γιατί συμβαίνουν αυτές οι εκρήξεις

Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό καταρχάς να αναγνωρίσουμε και να αντιληφθούμε τί είναι αυτό που συμβαίνει. Ο συνήθης πλέον όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την παραπάνω κατάσταση είναι ο όρος τάντρουμ (tantrum). Τι είναι το τάντρουμ

Ακονίστε την κρίση του. Ένα παιδί με κρίση μπορεί να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το θυμό του. Πώς θα το καταφέρετε; Με την ανάγνωση παραμυθιών. Ο μύθος τα βοηθάει να αντιμετωπίζουν διλήμματα και να μπαίνουν στη θέση του άλλου. Για να εξασκηθεί κι άλλο η φαντασία τους, μπορείτε να τους κάνετε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ερωτήσεις, όπως, για παράδειγμα, τι θα γινόταν αν η ηρωίδα είχε πάρει άλλο δρόμο ή αν δεν είχε ανοίξει αμέσως την πόρτα.

Μην πιέζετε τα παιδιά να μοιράζονται. Οι περισσότεροι καβγάδες, ιδιαίτερα ανάμεσα στα νήπια, συμβαίνουν όταν αρνούνται να μοιραστούν ένα φίλο ή ένα παιχνίδι. Θυμηθείτε όμως πως τα παιδιά μοιράζονται μόνο όταν νιώσουν ασφάλεια (όπως και οι ενήλικες εξάλλου). Αντί λοιπόν να τα παρακινείτε να μοιραστούν, καλύτερα πείτε τους: «Παίξε εσύ λίγο με το παιχνίδι και μετά δώσ’ το στον αδελφό σου».

Αποφύγετε τις πολλές εντολές. Όσο πιο φειδωλοί είστε με τις συμβουλές, τόσο περισσότερο το παιδί θα τις σεβαστεί. Όταν είναι πολλές οι εντολές και οι απαγορεύσεις, το παιδί χάνει την πίστη του σε αυτές και αρχίζει να επαναστατεί.

Αρκετές από αυτές τις φορές, οι γονείς χαρακτηρίζουν αυτή τη συμπεριφορά ως χειριστική από μέρους των παιδιών. Από την πλευρά των παιδιών, όμως, φαίνεται να υπάρχει δυσκολία στη διαχείριση αρνητικών κυρίως συναισθημάτων, όπως η απογοήτευση ή ο θυμός, με έναν αποτελεσματικό τρόπο, όπως για παράδειγμα να επικοινωνήσουν λεκτικά αυτό που νιώθουν και να βρουν έναν εναλλακτικό τρόπο επίτευξης αυτών που θέλουν.

Φυσικά και οι γονείς είναι άνθρωποι και δε μπορούν να έχουν τον πλήρη έλεγχο της συμπεριφοράς τους ανά πάσα στιγμή, όλοι ενδέχεται να ξεφύγουν υπό δεδομένες συνθήκες. Σε γενικές γραμμές όμως είναι σημαντικό να κρατάμε στο μυαλό μας ότι τα παιδιά μαθαίνουν πρωτίστως από αυτά που βλέπουν και ζουν γύρω τους. Με βάση αυτή την αρχή συνεπώς, δε μπορούμε να έχουμε την απαίτηση από ένα παιδί να εκφράζει το θυμό του με τρόπο αποτελεσματικό και συγκρατημένο, εάν εμείς δεν το κάνουμε.

Για όσους έχουν παιδιά στο οικογενειακό τους περιβάλλον ή εργάζονται με παιδιά, η εικόνα ενός θυμωμένου παιδιού που φωνάζει, κλαίει ή αρνείται να συνεργαστεί ολοκληρωτικά είναι πολύ συνηθισμένη. Ακόμη κι έτσι όμως πρόκειται για μια κατάσταση που συχνά σε αφήνει με μία αίσθηση αδυναμίας, εκνευρισμού ή και ντροπής, ειδικά αν εκτυλίσσεται σε δημόσιο χώρο με πολλούς παρατηρητές.

Σηκώστε το στην αγκαλιά σας και πηγαίνετε στο μπάνιο ή στο αυτοκίνητό σας, για να μπορέσει να αποφορτιστεί. Είναι λογικό να αισθάνεστε άβολα, όμως θυμηθείτε πως το παιδί απλώς λειτουργεί ως παιδί: Μην αντιδράσετε υπερβολικά, αλλά εξηγήστε του με ηρεμία ότι πρέπει να σταματήσει και αγνοήστε το μέχρι να το κάνει ή χαϊδέψτε το απαλά. Αν παρόλα αυτά η κατάσταση παραμείνει έκρυθμη, ίσως έχει έρθει η ώρα να επιστρέψετε στο σπίτι. Επενδύστε στη μονοτονία

Πηγαίνετε στο διπλανό δωμάτιο μέχρι να ηρεμήσει. Αν αυτό σας δημιουργεί άγχος, μείνετε μαζί του αλλά ασχοληθείτε με κάτι άλλο για όση ώρα κρατήσει το ξέσπασμά του. Μην το κοιτάζετε στα μάτια και μην ανοίξετε συζήτηση. Αν δει ότι το ξέσπασμά του δεν έχει επίδραση πάνω σας, είναι πολύ πιθανό να σταματήσει να κλαίει από μόνο του. Αν βρίσκεστε έξω, μεταφέρετέ το κάπου ήσυχα


Δημοσίευση: 14/11/2019


. .