Αφήστε τα παιδιά να φύγουν - αλλά όχι τελείως . Ο ειδικοί συνιστούν να αφήνουν οι γονείς τους εφήβους να διαχειρίζονται μόνοι τους τις κοινωνικές συνθήκες, αλλά εσείς μην υπαναχωρήσετε τελείως. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη σε παιδιά γυμνασίου-λυκείου, οι έφηβοι που έχουν στενή σχέση με τους γονείς τους — όσοι συζητούν συχνά, έχουν κοινές δραστηριότητες και δείχνουν στοργικότητα — έχουν επίσης την τάση να έχουν καλές φιλίες.

Αντιμετωπίστε ευθέως το πείραγμα . Το πείραγμα, ο εκφοβισμός και ο παιχνιδιάρικος αστεϊσμός είναι αναπόφευκτα κομμάτια της παιδικής ηλικίας, αλλά τα παιδιά με ΔΕΠΥ, συχνά, δεν γνωρίζουν πώς να ανταποκριθούν σε αυτά. Οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να αντιστέκονται στο πείραγμα, χωρίς, ωστόσο, να αντιδρούν υπερβολικά, γεγονός που ενδεχομένως να κλιμακώσει το πρόβλημα.

Μην ξεχνάτε το ανταγωνιστικό πνεύμα . Τα παιδιά με ΔΕΠΥ ενδέχεται να αντιμετωπίσουν δυσκολίες με το ανταγωνιστικό παιχνίδι - να καυχιούνται όταν κερδίζουν και να εξαγριώνονται όταν χάνουν. Εάν το παιδί σας αντιμετωπίζει δυσκολίες με αυτές τις καταστάσεις, ενθαρρύνετέ το να αναπτύξει αθλητικές δεξιότητες, που δεν απαιτούν ομαδική συνεργασία, όπως τρέξιμο, κολύμπι ή πολεμικές τέχνες.

Αφού σιγουρευτούμε ότι δεν υπάρχει κάποιο οργανικό αίτιο για το οποίο πρέπει να απευθυνθούμε στον παιδίατρο, παρηγορούμε το παιδί με καθησυχαστικά λόγια ώστε να ηρεμήσει σύντομα.Πρέπει οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι στην ουσία το παιδί κοιμάται, όταν έχει ένα επεισόδιο με νυχτερινό τρόμο. Δεν έχει συνείδηση και δεν είναι προσανατολισμένο.

Οι συνήθειες του ύπνου του παιδιού επηρεάζονται από παράγοντες όπως πείνα, πόνος, αρρώστιες, αλλά και από τη γενική «ατμόσφαιρα» στο σπίτι- το οικογενειακό κλίμα, τυχόν οικογενειακά προβλήματα, την παρουσία αδελφών- άγχος και βιώματα του παιδιού κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά και από τη διαχείριση της «διαδικασίας ύπνου» από τους γονείς.

Οι διαταραχές της έναρξης και διατήρησης του ύπνου είναι τα συχνότερα προβλήματα ύπνου. Στις περιπτώσεις διαταραχής έναρξης του ύπνου, ένα παιδί παρουσιάζει προβλήματα στο να πάει στο κρεβάτι του να κοιμηθεί. Μπορεί να θέλει να αποκοιμηθεί στο σαλόνι, να ξαπλώνει η μητέρα του μαζί του ή να κοιμάται στο κρεβάτι των γονιών του.

Ενημερώστε το παιδί σας ότι σας ενδιαφέρει το τι κάνει . Ανεξαρτήτως από το αν θα παρέμβετε, μιλήστε με το παιδί για ο,τιδήποτε κάνει και πριν το ξεκινήσει. Κάντε ερωτήσεις, όπως ‘καταλαβαίνεις την εργασία’ ή ‘έχεις ξανακάνει κάτι ανάλογο πριν’; Όταν τελειώσει, μπορείτε να ζητήσετε να δείτε την εργασία του. Μην κάνετε τις διορθώσεις, αλλά ανακαλύψτε τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία του.

Δείτε επίσης: Τέλος εποχής - Ποια αντικαθιστά την Ελένη Μενεγάκη

Εννοείται πως τα παιδιά χρειάζονται τον χρόνο μας, πώς όμως να το κάνουμε όταν δουλεύουμε σε δύο δουλειές (δουλειά & σπίτι) και δεν προλαβαίνουμε ούτε τα βασικά; Τι έχει προτεραιότητα από τις χίλιες δουλειές που έχουμε και τι μπορεί να περιμένει ; Με ποιους τρόπους να αφιερώσουμε χρόνο συνυπολογίζοντας και τις δικές μας ανάγκες προσωπικής εξέλιξης και αυτοπραγμάτωσης; Τα παιδιά πρέπει να τρώνε ισορροπημένα και υγιεινά :

Όλα τα παιδιά χρειάζονται όρια και έχουμε πειστεί ότι πρέπει να τα βάλουμε. Πώς όμως; Ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν βάζουμε όρια – γιατί όλοι οι γονείς το κάνουμε, – αλλά ότι δεν τα βάζουμε σωστά . Όρια δεν βάζεις φωνάζοντας και τιμωρώντας, γιατί με αυτό τον τρόπο αυτό που προσπαθείς να περιορίσεις διογκώνεται. Πώς όμως βάζεις όρια ώστε να τηρούνται; Κάντε τα παιδιά ανεξάρτητα :

Πόσο μελάνι δεν έχει χυθεί για να μας παροτρύνει να κινητοποιηθούμε επιτέλους ώστε να γίνουμε καλύτεροι γονείς; Πιο αποτελεσματικοί, πιο συναισθηματικά παρόντες, πιο καλά πρότυπα για τα παιδιά μας;

Πάρτε χώρο και χρόνο Χωρίς να δώσετε στο παιδί την εντύπωση ότι το τιμωρείτε, πείτε του ήρεμα ότι θα πρέπει να μείνετε λίγο δυο σας για να μπορέσει να ηρεμήσει και πηγαίνετε μαζί του σε μία γωνία. Η απομάκρυνσή σας δεν αποτελεί αντίποινα, αλλά μια ευκαιρία για να εκφράσει τα συναισθήματά του με τη μορφή γέλιου ή κλάματος. Μέχρι να συμβεί κάτι από τα δύο, δεν είναι ασφαλές να επιστρέψει στους φίλους του.

Αποφύγετε τους χαρακτηρισμούς Ο στόχος σας σε αυτή τη διαδικασία είναι να βοηθήσετε το παιδί σας να μπει στη θέση του άλλου. Μπορείτε να πείτε στο γιο σας: «Κοίτα, η Μαρία πονάει. Όλοι πονάμε όταν μας χτυπάνε!», αλλά ποτέ δεν πρέπει να τον κάνετε να νιώσει ότι είναι κακό παιδί, γιατί τότε το άγχος του θα αυξηθεί και θα κρατήσει θέση άμυνας.

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας Θυμηθείτε: Ο λόγος που η μικρή σας γίνεται επιθετική είναι ο φόβος. Επομένως οι φωνές αποκλείεται να κάνουν τα πράγματα καλύτερα. Πάρτε μία βαθιά ανάσα, μπείτε ανάμεσα στα δύο παιδιά και προσπαθήστε να χαμηλώσετε τον τόνο της φωνής σας και να χαλαρώσετε όσο μπορείτε το σώμα σας.

Ενημερώστε το παιδί σας ότι σας ενδιαφέρει το τι κάνει. Ανεξαρτήτως από το αν θα παρέμβετε, μιλήστε με το παιδί για ο,τιδήποτε κάνει και πριν το ξεκινήσει. Κάντε ερωτήσεις, όπως ‘καταλαβαίνεις την εργασία’ ή ‘έχεις ξανακάνει κάτι ανάλογο πριν’; Όταν τελειώσει, μπορείτε να ζητήσετε να δείτε την εργασία του. Μην κάνετε τις διορθώσεις, αλλά ανακαλύψτε τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία του.


Δημοσίευση: 14/11/2019


. .