Στη διάρκεια των εξετάσεων καλό είναι οι υποψήφιοι να αφιερώνουν λίγο χρόνο για: -Ασκήσεις χαλάρωσης. Αναπνοές, εύκολες ασκήσεις που συμβάλλουν στην οξυγόνωση του εγκεφάλου και άλλες τεχνικές χαλάρωσης (ζητήστε από κάποιον ειδικό να σας δείξει μερικές ή αναζητήστε τες στο διαδίκτυο) μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά το παιδί να «ξεμπλοκάρει» ακόμα και την ώρα των εξετάσεων.

Το άγχος των εξετάσεων συχνά καταβάλλει παιδιά και γονείς παραμένοντας στη ζωή τους για καιρό πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τις εξετάσεις εν αναμονή των αποτελεσμάτων. Το παιδί μπορεί να μη σας αναφέρει κάτι για αυτά που αισθάνεται όμως εσείς πρέπει να είστε σε επαγρύπνηση .

Η πίεση όμως μπορεί να διαταράξει τις ισορροπίες στην οικογένεια γι’ αυτό είναι απαραίτητο μαζί με τους εφήβους σας να προετοιμαστείτε κι εσείς. Μπορεί να μη δίνετε εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο αλλά σίγουρα οι Πανελλήνιες μπορούν να θεωρηθούν εξετάσεις και για τους γονείς.

Όταν επιρρίπτετε ευθύνες σε ένα παιδί, το αναστατώνετε και μπορεί να νιώσει ενοχές. Αν όμως δεν ντροπιάσετε ένα παιδί, το να νιώθει υγιείς ενοχές μπορεί να αποτελέσει κίνητρο. Έτσι μαθαίνουν ότι υπάρχουν συνέπειες στις πράξεις τους. Πάμε να δούμε μερικά παραδείγματα που ίσως βλέπετε ως αποτυχίες, αλλά που τελικά βοηθούν και έχουν θετικά οφέλη.

Όταν ορμάμε να σώσουμε τα παιδιά, τους κλέβουμε την ευκαιρία να μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν τα αρνητικά πράγματα στη ζωή τους και ως ενήλικες

Anemelia Fabric Creations, ένα δημιουργικό εργαστήρι ραπτικής και πλεξίματος στη Λευκωσία

Τα παιδιά όμως, μπορούν να μάθουν περισσότερα για την επίλυση προβλημάτων μέσω της αποτυχίας. Καθήκον των γονέων είναι να τα βοηθήσουν να αξιολογήσουν τι πήγε λάθος και πώς μπορούν να το αποτρέψουν να ξανασυμβεί. Εάν το παιδί είναι αρκετά μεγάλο, ρωτήστε το γιατί νομίζει ότι απέτυχε στο διαγώνισμα ή γιατί δεν έπιασε την μπάλα. Η διορατικότητα του σχετικά με το πρόβλημα μπορεί να σας εκπλήξει.

Τα παιδιά μαθαίνουν πρώτα από εμάς. Βλέπουν πως αποδεχόμαστε και χειριζόμαστε εμείς την αποτυχία και αυτό επηρεάζει την δική τους αντίδραση. Αν θυμώνουμε βίαια σε περίπτωση που χάσουμε την προαγωγή ή εκνευριζόμαστε με το δάσκαλο του παιδιού λόγω μιας πράξης του ή αμέλειάς του, τότε τα παιδιά μπορεί να αντιγράψουν αυτή τη συμπεριφορά όταν αντιμετωπίζουν τις δικές τους αποτυχίες.

Αν και είναι ένα φυσικό μέρος της ζωής, η αποτυχία μπορεί να προκαλέσει επώδυνα συναισθήματα, όπως θυμό, θλίψη, απογοήτευση ή χαμηλή αυτοεκτίμηση σε ένα παιδί ή ενήλικα. Ο τρόπος με τον οποίο το παιδί σας βιώνει αυτά τα συναισθήματα έχει να κάνει με την ηλικία και την ωριμότητά του. Μπορεί, ωστόσο, να μάθει να αναγνωρίζει και να χειρίζεται αυτά τα συναισθήματα με θετικό τρόπο.

Οι γονείς, από την άλλη μεριά, συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο διότι παίζουν και αυτοί ρόλους μέσα στο οικογενειακό σύστημα. Κάποιοι από αυτούς είναι παγιδευμένοι σε έναν γάμο που θα προτιμούσαν να διαλύσουν αλλά δεν το κάνουν λόγω οικογενειακών/θρησκευτικών/πολιτισμικών περιορισμών. Άλλες γυναίκες λόγω του εξαρτημένου ρόλου που έχουν υιοθετήσει δεν μπορούν να προβούν σε διαζύγιο. Μερικοί χρειάζονται το παιδί για να εκφράσει το θυμό που οι ίδιοι αδυνατούν να εκφράσουν.

Το «ενήλικο παιδί» που συνεχίζει να ζει στο ίδιο σπίτι με τους γονείς του, μπορεί να είναι ιδιαίτερα φορτισμένο διότι φροντίζει για τις ανάγκες των γονιών του. Μπορεί επίσης να μεσολαβεί στους καβγάδες των γονέων, οι οποίοι για οποιοδήποτε λόγο δεν θέλουν να πάρουν διαζύγιο παρόλο που η σχέση τους μπορεί να μην είναι υγιής. Μπορεί επίσης να φροντίζει άρρωστους, ηλικιωμένους ή απλώς γονείς που νιώθουν μοναξιά ή να καθαρίζει ή να μαγειρεύει για αυτούς.

Έρευνες δείχνουν ότι όλο και περισσότεροι ενήλικες σε σχέση με το παρελθόν εξακολουθούν να μένουν με τους γονείς τους. Σε κάποιες περιπτώσεις, αυτή η συγκατοίκηση κρίνεται αναγκαία διότι πολύ συχνά οι νεαροί ενήλικες λόγω οικονομικών δυσχερειών απαιτείται να μένουν μαζί με τους γονείς τους προσωρινά, μέχρι να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητοι και να ζήσουν μόνοι τους.

Άλλωστε, τόσο η ελευθερία όσο και η δημοκρατία χρειάζονται νέους που να διεκδικούν τα δικαιώματά τους αλλά και να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων και κυρίως να σέβονται κορυφαίους θεσμούς και κατακτήσεις όπως το Δημόσιο Σχολείο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Δημόσιο Σχολείο, δίνει ίσες ευκαιρίες σε φτωχούς και πλούσιους να σπουδάσουν και έτσι αμβλύνει το χάσμα των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων μεταξύ των μαθητών.

Στις περιπτώσεις, ωστόσο, όπου κρίνεται απολύτως αναγκαίο να τιμωρηθούν οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί (αλλά και οι γονείς) πρέπει να εξηγούν στους μαθητές, τους λόγους για τους οποίους τιμωρούνται και τί θα έπρεπε να κάνουν σωστά. Οι μαθητές δηλαδή πρέπει να καταλάβουν ότι τιμωρούνται μόνο για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά και ότι μόλις αλλάξει την συμπεριφορά τους, θα ξανακερδίσουν την αναγνώριση και την αποδοχή.

Ποιες όμως μπορεί να είναι οι σοβαρές περιπτώσεις απειθαρχίας στο Σχολείο; Η ανάρμοστη συμπεριφορά σε καθηγητές και μαθητές, το σκασιαρχείο, οι πολλές και αδικαιολόγητες απουσίες, βία στους μαθητές ή τους εκπαιδευτικούς (λεκτική ή σωματική), οι βανδαλισμοί απέναντι στο σχολικό κτίριο, την επίπλωση ή τα εργαστήριά του η καταστροφή ιδιωτικής περιουσίας, η χρήση ουσιών (ναρκωτικά, αλκοόλ), οι κλοπές.

Την επόμενη χρονιά το βοηθάς λίγο περισσότερο. Κάνεις κάποιες εργασίες γι’αυτό, γιατί ξέρεις ότι όλοι οι γονείς κάνουν το ίδιο, καμαρώνετε οικογενειακώς για τους καλούς βαθμούς που παίρνετε και το σχολείο τελειώνει με το παιδί να θεωρείται άριστο. Έπειτα, όμως, δεν μπορείς να το βοηθήσεις πια, γιατί έφυγε για σπουδές, οι οποίες ξαφνικά του φαίνονται πολύ δύσκολες. Οι άλλοτε καλοί βαθμοί βυθίζονται –μαζί με αυτούς και αυτοπεποίθησή του.


Δημοσίευση: 15/11/2019


. .